De dood herinnert ons eraan dat het leven niet vanzelfsprekend is.

De dood herinnert ons eraan dat het leven niet vanzelfsprekend is en het besef van de dood maakt het leven weer intens.
Zo zat ik vandaag bij een uitvaart. Prachtige bloemen, mooie witte kist en intens verdriet er omheen. Het was er druk waardoor ik mijn plekje weggaf aan een meneer die op krukken liep. Ik ging achteraan staan. Op een rechte lijn tegenover de witte kist. Ik had het overzicht over de hele zaal. De plek zorgde ervoor dat ik toeschouwer was van alles wat er gebeurde. Het verdriet, de mooie gedichten de prachtige verhalen, elk detail was zichtbaar en vooral voelbaar voor mij.
Bijzonder ook dat je iemand op zijn eigen begrafenis op een andere manier leert kennen. De verhalen geven je een beeld waar jezelf geen weet van had.
Mooi, intens en onbeschrijfelijk. Het zorgde ervoor dat ik mijn eigen leven weer even onder de loep nam.
Vragen of ik wel goed bezig ben, of mijn leven wel zin heeft. Of ik wel genoeg beteken voor een ander. Ze passeren allemaal de revue.
De antwoorden heb ik niet meteen voor ogen, maar de uitvaart dringt tot me door, alsof het me iets wil vertellen. Iets wat ik nu nog niet direct kan begrijpen maar wel kan leiden tot een mooi inzicht.

A beautiful soul is never forgotten

Wil je inspiratie in je mailbox ontvangen?

Ontvang regelmatig inspiratie direct in je mailbox, vul hier je emailadres in. Geheel volgens onze Privacyverklaring gaan wij met uw gegevens om.

Email address