De puzzel

Het mooie wanneer je de vijftig bent gepasseerd is de terugblik naar het leven wat je al geleid hebt.

De verbanden tussen alles worden puzzelstukjes die zomaar in elkaar vallen. Het gaat niet om de afbeelding van de puzzel, eerder de betekenis die je hier zelf aan geeft.

En zo kijk ik naar mijn eigen puzzel. Vijftig jaar heb ik er over gedaan om hem tot iets volledig te maken. De stukjes zitten in elkaar. Het kunststuk van mijn leven. En zo een kunstenaar naar zijn werk kijkt, bekijk ik de puzzel liefdevol en kritisch vanaf een afstand.

Ik loop eromheen, draai me om en zie de kleuren van het plaatje. Ik hoor de geluiden. Ik luister naar het kunststuk en erken de symbolische aard van het leven. Dan verleg ik mijn aandacht en zie de krassen, de beschadigingen en ook het herstel. Ik voel het verdriet, de angst en zie het gat wat is ontstaan. Eerst nog een klein gaatje wat ongemerkt groter is geworden. Want zo gaat dat, klein wordt groot. Het onzichtbare wordt zichtbaar, om te ontdekken wat je verloren bent. Een stukje van jezelf. Gegeven aan al die anderen die de liefde en zorg zo goed konden gebruiken.

Wellicht te veel gegeven. Meer dan nodig? En waar ligt de grens? Die grens die ervoor zorgt dat alles in balans is. Dat je evenveel aan de ander geeft als aan jezelf. Startende met oprechte liefdevolle aandacht.

Een mooie term, maar vindt hem wel wat vaag. Balans, een woord waar ik een beetje de kriebels van krijg.

Wanneer je altijd in balans bent, ervaar je dan nog hoogtepunten, dieptepunten? Is dat niet het leven? Die golven waar je op mee mag deinen. De vreugde mag voelen na het verdriet? Niets is blijvend in deze wereld behalve veranderingen en de keuzes die je keer op keer kan maken na een bewustwording.

Herstel, niet de oorspronkelijke staat. Een kunstenaar kan zijn werk niet terugbrengen in een van tevoren gedefinieerde toestand. Een beschadigd kunstwerk dat gerestaureerd is blijft immers een gerestaureerd beschadigd kunstwerk.

Herstel met liefde, daar kan ik wel iets mee. en zo kom ik terug bij mijn puzzel, om dat ene stukje te verleggen, zodat het gat herstelt wordt. Herstelt met zelf liefde. Goed zorgen voor mezelf. Af en toe met afstand kijken naar dat geen wat ik nodig heb en mezelf toestaan het tot me te nemen.

En zo is de puzzel weer compleet. Het kunstwerk zichtbaar. Een stoel zet ik klaar om op afstand liefdevol te kunnen kijken naar het kunstwerk van mijn leven, om tot de conclusie te komen dat een herstelt werk wellicht de kunst is.

Wil je inspiratie in je mailbox ontvangen?

Ontvang regelmatig inspiratie direct in je mailbox, vul hier je emailadres in. Geheel volgens onze Privacyverklaring gaan wij met uw gegevens om.

Email address